Organizacja sprzedaży przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na 1szy rzut oka mogą wydawać się mało istotne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko funkcję informacyjną, niemniej jednak również stanowią podstawę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej skorzystać.
Ich konstrukcja uzależniony jest od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika oraz stosowanych urządzeń. Inaczej tworzy się bilety jednorazowe, a całkiem inaczej okresowe, na których musi odnaleźć się więcej danych. W przypadku tych drugich ważne jest między innymi oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia oraz ewentualnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca często mają niewiele czasu na jego sprawdzenie.
Przygotowanie takich materiałów wymaga dostosowania technologii produkcji do ich późniejszego wykorzystania. Druk biletów może być realizowany na różnych rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na uzyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Oczywiście nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować problemy z podawaniem, jednak podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają też wymiary arkuszy, sposób cięcia oraz rozmieszczenie perforacji, o ile dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu powinno się przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy umieszczone zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Nawet niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na poprawność odczytu.
W przypadku dokumentów stosowanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje też ograniczenie możliwości ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu używa się druk zabezpieczony, w którym projekt wizualny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego typu obejmują w głównej mierze specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze należy uwzględnić zarówno koszt wykonania, jak i sposób weryfikacji dokumentu podczas kontroli. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi albo poprzez ranking z ustalonym wzorem. Ważne jest też zachowanie powtarzalności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie albo rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie nietypowych egzemplarzy.
Na sposób przygotowania biletów wpływa również rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Coraz częściej papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie dystrybucji. W tak zaistniałej okoliczności sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność programu z bazą danych a także poprawne działanie urządzeń wykorzystywanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga zatem współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji testuje się między innymi kontrast skryptów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Należy również uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą przemienić wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na sposobność odczytania zawartych w nim danych.
Sprawdź tutaj: bilety komunikacyjne.