Papierowe dokumenty wykorzystywane w transporcie publicznym muszą spełniać określone wymagania techniczne i organizacyjne. Ich przygotowanie wiąże się nie tylko i wyłącznie z naniesieniem kluczowych danych, lecz także z uwzględnieniem sposobu sprzedaży, przechowywania i późniejszej kontroli. Bilety komunikacyjne różnią się między sobą formatem, konstrukcją oraz ilością informacji, które należy na nich umieścić.
Wpływa na to przede wszystkim rodzaj taryfy i sposób naliczania opłat. Bilet jednorazowy może zawierać jedynie cenę, oznaczenie przewoźnika i miejsce na potwierdzenie rozpoczęcia przejazdu. W przypadku dokumentów okresowych konieczne jest jednak przewidzenie przestrzeni na dane dotyczące terminu ważności, rodzaju uprawnienia czy strefy obowiązywania. Projekt powinien uwzględniać także warunki kontroli, ponieważ poszczególne informacje muszą być łatwo dostępne i czytelne bez konieczności szczegółowego analizowania całego dokumentu.
Jednym z bardziej istotnych etapów przygotowania papierowych nośników jest wybór sposobu nanoszenia treści. Druk biletów wymaga uwzględnienia rodzaju papieru, przewidywanego nakładu a także dodatkowych czynności wykonywanych w trakcie produkcji. W zależności od przeznaczenia stosuje się papier w rolach, arkuszach lub bloczkach. Właściwie każde z tych rozwiązań wiąże się z inną organizacją pracy i sposobem oddzielania gotowych egzemplarzy. Przy biletach przeznaczonych do sprzedaży w automatach szczególne znaczenie mają powtarzalne wymiary a także właściwości materiału. Nieprawidłowa grubość może powodować trudności z przesuwaniem papieru, a nierówne cięcie wpływać na działanie mechanizmu podającego. Warto także zwrócić uwagę na odporność nadruku na ścieranie. Dokument często zmienia miejsce przechowywania, jest składany albo noszony razem z innymi przedmiotami, dlatego zbyt delikatne oznaczenia mogą z czasem stać się nieczytelne.
W określonych zastosowaniach zwykły nadruk uzupełnia się dodatkowymi rozwiązaniami ograniczającymi sposobność fałszowania dokumentów. Druk zabezpieczony może obejmować użycie papieru o specjalnych właściwościach, indywidualnych oznaczeń, wzorów trudnych do odtworzenia albo elementów widocznych dopiero przy użyciu dobrego oświetlenia. Spotyka się także mikrodruk, czyli bardzo drobne napisy, których właściwe odwzorowanie wymaga odpowiedniej jakości wykonania. Poszczególne zabezpieczenia dobiera się do charakteru dokumentu i sposobu jego sprawdzania. Inne rozwiązania mogą być stosowane przy biletach o niskiej wartości, a inne przy dokumentach uprawniających do wielokrotnych przejazdów przez dłuższy okres. Trzeba co więcej uwzględnić, że dodatkowe elementy wpływają na projekt wizualny i mogą wymagać zmiany ustawień urządzeń drukujących. Ich rozmieszczenie nie powinno utrudniać odczytywania kluczowych danych ani zasłaniać miejsca przeznaczonego na oznaczenia kasownika.
Osobnym zagadnieniem jest numerowanie i identyfikacja poszczególnych egzemplarzy. W wielu systemach dystrybucji bilety otrzymują indywidualne numery, które pozwalają kontrolować kolejność wydawania dokumentów a także przypisywać je do określonych serii. Takie rozwiązanie wymaga zachowania ciągłości numeracji i sprawdzenia, czy żaden zakres nie został przypadkowo powielony. Podobnej sprawdzeniu wymagają kody kreskowe a także kody dwuwymiarowe, jeżeli już są wykorzystywane do weryfikacji przejazdu. Ich prawidłowość zależy nie tylko i wyłącznie od zawartości danych, niemniej jednak także od kontrastu, wielkości i dokładności nadruku. Przed wykonaniem większego nakładu istotne jest sprawdzenie próbek na urządzeniach, które będą wykorzystywane podczas sprzedaży albo testom. Umożliwia to wykryć problemy z odczytem, niewłaściwe rozmieszczenie treści lub niezgodność wymiarów z wymaganiami technicznymi. W praktyce nawet drobna korekta projektu może wymagać ponownego przygotowania plików i ustawień produkcyjnych, zwłaszcza gdy bilety zawierają zmienne dane lub kilka rodzajów oznaczeń.
Dodatkowe informacje: druk biletów.